Ja, Dhr. Florian Allaart is weer eens goed bezig.
Ik zal het uitleggen:
Ik.. blijf zitten. Dit is voor geen van jullie een grote schok denk ik, maar ik meld het toch maar even.
Als resultaat van het blijven zitten voer ik weinig meer uit, in ieder geval voor mijn profiel niet. De meeste leraren zijn hiermee wel in overeenstemming, die laten mij mijn gang gaan zolang ik niet storend ben. Indien ik storend ben, regelen ze met Dhr. Meelen dat ik forumuren krijg tijdens desbetreffende lessen.
Maar niet Dhr. Allaart!
Florian, mijn gewaardeerde mentor, acht het een leuk bewijs van humor om van mij te vereisen dat ik mijn uiterste best doe voor het vak scheikunde. Dit is in mijn visie absurd, aangezien ik al reeds 2 van de 3 trimesters aan scheikundestof onvoldoende heb begrepen, en totaal geen interesse meer heb. Maar onversaagd strijdt deze patriot van de onvrede voort, zijn kloppende aders in zijn wake, immer opzoek naar de grotere prooi, ondergetekende dus.
Maar elk groot jager lijdt aan overmoedigheid, en in deze is Florian de prooi. Hij probeerde een onderzeeboot te laten zinken met een proppenschieter. En nog immer drijf ik. Want wat is nu het geval?
Dhr. Allaart is wat sommigen zouden noemen een ‘naaibal’. Bij de afgelopen Scheikunde PO (praktische opdracht) had hij mij gepaard met een levende jongedame wiens puntenquota vereiste dat er hoge ogen gegooid zouden worden bij deze queeste voor scheikundige verheffing. Als gevolg daarvan werd ik gedwongen mijn wrange desinteresse te vermurven tot een gefixeerde leergierigheid die mij zou moeten steunen in het streven de jongedame niet af te vallen.
En slagen deden we! De les van vanmiddag begon met de mededeling van de behaalde cijfers. Mijn cumulatieve PO cijfer was niet minder dan een 7.5, welke een ruime voldoende aanduidt. Ik achtte hiermee bewezen te hebben dat ik voor de noodzakelijke dingen mij toch inzet, en niet slechts willekeurig wanorde schop.
Maar voor dhr. Allaart was dit niet voldoende. Na de wekelijkse stoelendans (wat zowel ‘vaste zitplekken’ als ‘nazipraktijken’ betekent) kwam de standaard huiswerkcontrole. Totaal overbodig besloot Florian ook inquisitief mij te bejegen voor het gevraagde domesticiele studiemateriaal. Ik had deze natuurlijk niet, en dhr. Allaart besloot mij te laten ‘nablijven’. Nablijven is synoniem met vastgeketend worden in een speciaal vervaardigd blok hout, waarna boze dwergen met borstels van paardenhaar de anale regioenen gaan teisteren. Ik reageerde hier fel op, want deze onrechtvaardigheid van een leraar die meer betrokken zou moeten zijn bij mijn situatie viel mij zwaar.
Maar dit was niet gewoon een straffing, het was een uitdaging. Een subtiele steek die een mens vertelt dat oorlog daar is. En ik was niet van plan te verliezen. Dus in mijn offensief besloot ik een grote misdaad te begaan: eten in de klas. Na koekje nr. 35 te hebben verorberd, besloot dhr. Allaart een vervaarlijke close-up blik te laten valllen op mijn gelaat. Ongestoord door dit geheel besloot ik koekje nr. 36 aan te breken. Dhr. Allaart wachtte op dit nonchalante gebaar om mij te verwijzen naar dhr. Meelen.
Tot ons aller grote spijt was Dhr. Meelen er niet, waardoor ik mij gedwongen voelde mijn plicht tegenover mijn werkomgeving (De Albert Heijn) vervroegd in gang te zetten. Dit heeft mijn financieel bevoordeeld. Nu nog afwachten wat dhr. Meelen mij des maandags te melden heeft…..
